Rock 1960
Rock
“Rock music is not meant to be perfect.”
Oorsprong: Engeland Ontstaan: 1965 Hoogtepunt: 1965-heden
Artiesten: The Who, Nirvana, The Doors, The Rolling Stones, U2, Queen, Jimi Hendrix, The Kinks, Journey, Pink Floyd, Muse, Red Hot Chili Peppers, Arctic Monkeys, The Killers, Led Zeppelin, The Black Keys, The Strokes, The Offspring, Oasis, Three Days Grace. #wildchild#gitar#drugs#Rollingstones#drums#tatoe#outlaw#groupies#
“I wanna be a Rockstar!”. Dit is de droom van bijna elke muzikant en niet voor niets! Een rockster krijgt alle aandacht, verdient bergen met geld en heeft de vrouwen voor het uitkiezen, een droom. Nadeel is alleen dat veel rocksterren niet erg oud worden door hun drank of drugs gebruik, ook slikken ze vaak diverse pillen tegen depressiviteit. Omgaan met alle aandacht en geld is moeilijker dan je denkt. Grote rocksterren als Jim Morrison, Curt Cobain, Herman Brood, Chester Bennington, Keith Moon, Brian Jones en Jimi Hendrix hebben zich dan ook allemaal de vernieling in geholpen. Maar ook zoveel moois gegeven, rock is namelijk al deccenia lang 1 van de meest beluisterde genres. Het is stoer, het is gitaar, hard, rebels maar boven alles puur en heerlijk! Rock kwam in de Jaren 60-tig los met bands als The Who, The Kinks en The Rolling stones. Tegenwoordig is het een hoofdgenre waar extreem veel subgenres onder vallen zoals je boven kunt zien. Je zou kunnen zeggen: Alles waar de gitaar de hoofdrol in speelt is Rock.
Denk bijvoorbeeld aan de subgenres van Rock zoals: Glamrock, Punk, Emo, Hardrock, Grunge, Gothic, Post-Punk, Indierock en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Natuurlijk is de drum, zang, toetsen en bass erg belangrijk, Lou Reed zei bijvoorbeeld over de bass gitaar: “If you don’t have a bass, it feels like you are amputied”
Het imago van een rock artiest is heel belangrijk, het zijn geen ambtenaren die netjes in een pak lopen maar stoere gasten met tatoes en zwarte kleding die TV’s door de ramen van hotel kamers gooien. Groepies verslijten ze aan de lopende band en een rock artiest die niet rookt, drink en drugs gebruikt zou ik niet kennen. Als rockartiest moet je een outlaw zijn. Als ze de uitlaatklep van muziek niet hebben zit een echte rockartiest zeker in de gevangenis, jail house rock!
Een rockster zijn heeft met een combinatie van 3 factoren te maken: de muziek, de songteksten en de uitstraling
Maar hoe ga ik nou al die artiesten bespreken in dit hoofdstuk? Ik bedoel Oasis is Britpop, Sonic Youth is Alternatieve rock, Nirvana is Grunge, en Pink Floyd is Psychedelische rock. Al die bands worden natuurlijk besproken maar ik probeer ze zoveel mogelijk in het hoofdstuk van hun subgenre te plaatsen. In dit hoofdstuk probeer ik me meer bij de Classic rock te houden.
De Classic rock is na zijn intrede in de jaren 60 en nu dus ongeveer 65 jaar later nog steeds super populair en er blijven maar nieuwe biografieën, documentaires en geremasterde songs uitkomen. Maar ook tribute bands van The Beatles of The Doors vullen hun zakken en in speelfilms en series wordt gepronkt met classic rock. Het bijzondere van de artiesten uit die tijd en zeker in vergelijking met nu is dat de rockartiesten echt puur waren. Ze wilde echt vernieuwen en zichzelf verbeteren door uren/dagen/maanden te oefenen en te oefenen. Ze schreven zelf hun materiaal en namen het ook zelf op. De live optredens uit die tijd zouden nu nog steeds indruk maken, iets wat echt is zal altijd blijven bestaan. Ik bedoel The Rolling Stones en vele andere bands uit die tijd zouden nog steeds volle zalen hebben. Rock vindt zijn oorsprong in de rockabilly, wat begin jaren vijftig in Amerika een mix is van country & western met rhythm & blues. Dit genre werd alleen door blanken gespeeld. Vanuit de rockabilly ontstaat vanaf 1954 de rauwere rock 'n' roll (onstaan uit de Blues, Rockabilly en Rhythm & blues).
Artiesten als Chuck Berry, Jerry Lee Lewis en Little Richard scoorden achter elkaar hits.
De eerste echte grootste rock & roll ster was Elvis Presley. Massa hysterie. Vrouwen die gillen en met zijn sexy uiterlijk en heupbewegingen waren de groupies niet van hem af te houden. De jeugd vond het geweldig en zeker omdat de ouders het allemaal niet geweldig vonden was de rock & roll het eerste genre van de tegencultuur. Om een beetje een gevoel te krijgen kun je even luisteren naar Bill Haley - “Rock around the clock” uit 1955 en Elvis Presley - “Jailhouse Rock”. Naast de rock & Roll had je ook de wat makkelijkere meezingbare Motown groepen met brave meidengroepen zoals The Shirelles, The Ronettes, The Chrystals en The Supremes en enkele mannelijke bands als The Four tops, Marvin Gaye, Stevie Wonder, The Temptations en The Jackson Five. Ze scoorde hit na hit met zoete makkelijke liedjes. Maar zowel de rock & roll nummers als de soul liedjes werden te voorspelbaar aan het einde van de jaren 50-tig. De Amerikanen waren het zat. Het moest allemaal wat spannender worden……
60
The Rolling Stones, The Yardbirds, The Who, The Kinks, The Animals, The Moody blues, The Beatles, The Byrds, Jimi Hendrix, The Doors, Jefferson Airplane, Cream, The Small Faces, The Velvet Underground, The Beachboys, The Byrds, The Animals, Creedence Cleerwater Revival, Fleetwood Mac, The Greatful Dead, The Hollies, Bob Dylan
Het was tijd voor een nieuw genre, de rock!
De blues, Skiffle en rock & roll waren overgewaaid vanuit Amerika naar Engeland en er ontstond in Liverpool begin jaren 60-tig onder aanvoering The Beatles een nieuwe stijl, de Mersey-Beat. Stadsgenoten als Gerry and the Pacemakers en The Searchers vaarde mee op dit succes en als snel ontstonden er buiten Liverpool ook diverse bands die deze stijl kopieerde en werd het tot het genre Beat gedoopt. De elektrische gitaar werd het middelpunt en de songs werden complexer, duurde langer en melodisch gevarieerder, bovendien werden de songs ook bijna allemaal zelf geschreven met gedurfde experimenten en geluidstechnieken. Het was meer gericht op het experiment dan op een pophit te maken. Natuurlijk waren er platenmaatschappijen en natuurlijk werden de bands toen financieel uitgebuit maar ze forceerde wel meer artistieke vrijheid.
Ze konden hun eigen producers kiezen en ontweken zo de oubollige producers die al jaren bij de platenmaatschappij zaten en elke vernieuwing tegenhielden. Die wilden op zeker spelen “want hoe zou dit dan wel niet aan slaan bij het grote publiek”?
Dit sloeg zelfs zo erg aan dat Amerika deze bands ook wilde horen, die zaten zoals ik al eerder schreef in een sleur met de rock & roll en soul groepjes. In 1964 kwamen de Engelse bands onder aanvoering van The Beatles dan ook naar Amerika, wat bekend staat als: The British Invation (zie hoofdstuk Beat). Dit werd een ware muziek revolutie in Amerika, in 1963 stonden nog brave artiesten zoals The Beach Boys, The Crystals, The Ronettes, Stevie Wonder, Marvin Gaye en Sam Cooke in de hitparades en vanaf 1964 werd het steeds rauwer en harder. De rock was geboren!
Wat in de vroege jaren 60-tig begon met de Beat was aan het einde van dit decennium doorontwikkeld tot het genre: rock!
Enkele goede rocknummers uit midden jaren 60-tig zijn The Kinks - "You really got me"('64), The Rolling Stones - "Satisfaction"('65), The Animals - "We gotta get out of this place"('65), The Byrds - "Turn, turn, turn"('65), The Who - "My Generation"('65), The Troggs - "Wild Thing"('66), The Beatles - "Help"('66), The Rolling Stones - "Paint it black"('66), The Spencer Davis Group - "Gimmie Some lovin’"('66) Rock is dus ontstaan in Engeland maar beïnvloed door de Amerikaanse R&B en blues, het kwam dus als een boemerang terug.
In Amerika werd dit vrij snel opgepakt door The Byrds in 1964 met “Turn, Turn, Turn” en daarna door Bob Dylan met “Like a Rolling Stone” en al snel gevolgd door zeer authentieke rockbands als The Doors, Jefferson Airplane, The Band, Grateful Dead, Buffalo Springfield en Crosby, Stills & Nash. Dan had je ook nog enkele rockbands zonder hoge verkoopcijfers maar die door hun vooruitstrevende muziek een cultstatus hebben gekregen zoals: The Velvet Underground, The Mothers of Invention, MC5, Love, Moby Grape, en Captain Beefheart.
Amerika gaf de rock wat serieusheid mee, het ging wat dieper, poëtischer en filosofischer.
De Beatmuziek sloeg niet alleen in Engeland en Amerika aan maar ook in Nederland en werd zelfs een genre: Nederbiet, zie hoofdstuk Nederbeat. Nederlandse bands als The Golden Earring, The Sandy Coast en Shocking Blue maakte echt goede muziek die zelfs over grens hits scoorden.
Kort samengevat evolueerde de Britse Rock & Roll en de Beat tot de Rock, wat het meest populaire genre in de jaren 60-tig is geworden en de hitlijsten domineerden. Als gevolg van die evolutie werd het voor commentatoren, fans en de industrie gemakkelijker en logischer om de lange term "Rock-'n-roll" in te korten tot "Rock" om een paraplubegrip te hebben voor al deze nieuwe, verwante stijlen
Het genre was zo populair dat het zich in vogelvlucht doorontwikkelde in diverse genres zoals Folkrock (Bob Dylan, The Byrds, Neil Young, The Band), Garage rock (The Sonics, Count Five, The Seeds, The Standells), Psychedelische rock (Jefferson Airplane, Velvet Underground, Pink Floyd, The Doors, Jimi Hendrix) en Progressieve rock (Genesis, Yes, King Crimson, Pink Floyd).
De diversiteit en creativiteit van de rockmuziek in de jaren 60 was ongekend en heeft een blijvende impact op de muziekindustrie tot op de dag van vandaag.
Als je de rock van de jaren 60-tig vergelijkt met de hedendaagse rock zit daar wel een groot verschil in. In de jaren 60-tig werd naast de gitaar en drum, veel gebruik gemaakt van authentieke instrumenten zoals een Tamboerijn, Sambaballen, Castagnetten en piano. Terwijl het nu vaak strakker is en harder over het algemeen, soms tegen hardrock aan.
Vanaf 1967 was er geen houden meer aan, iedereen luisterde rock, enkele knallers van toen waren The Doors - "Light my Fire"('67), The Turtles - "Happy together"('67), The Doors - "People are Strange"('67), Jimi Hendrix - "Purple Haze"('67), Small Faces - "Itchycoo Park"('67), The Easybeat - "Friday on my mind"('67), Small Faces - "All or nothing"('67), The Box Top - "The Letter"('67), Jimi Hendrix - "Crosstown Traffic"('68), Small Faces - "Tin Soldier"('68), Steppenwolf - "Born to be Wild"('68). Er ontstond ook nog de term Roots (rock), dit is een verzamelnaam van stijlen als Americana, Country, Folk en Singer-songwriter muziek. Het is een beetje een vaag genre en de artiesten vallen ook in andere genres maar enkele artiesten zijn Creedence Clearwater Revival, The Band, Bob Dylan en The Grateful Deadbands en uit de jaren negentig als Wilco, Steve Earle, John Mellencamp en The Counting Crows. The Rolling stones zijn in '62 in London opgericht en zijn grootste Rockband allertijden. Hun zijn Rock. Tsja en hoe ga ik die omschrijven …. Legends? Helden? Beste rockband ooit? Ze zijn het allemaal. Ze bestaan nu nog steeds (2025)! Kan je dat voorstellen, 65 jaar rock samenspelen, ik kan het me niet voorstellen maar The Rolling Stones rocken nog steeds op 80-tig jarige leeftijd. Fucking Respect! In de jaren 70-tig zei zanger Mick Jagger al ”Als je niet meer optreedt, ben je dood”. Ik denk wel eens als ik met iemand een biertje in een bruin café zou willen drinken, zou het Mick Jagger of Keith Richard zijn en dan smullen van alles wat ze hebben meegemaakt: Seks, drugs and rock & Roll. Want drugs hebben ze wel gebruikt ja, het is een wonder dat ze nog zo lang leefden. Dat ze zwaar beïnvloed zijn door de Blues blijkt wel uit het ontstaan van hun naam: Brian werd gebeld voor een optreden en hij moest een naam doorgeven die ze nog niet hadden, hij zag een LP van Muddy Waters liggen met een nummer Rollin’ Stone en gaf dat door, later werd dit The Rolling Stones
The Rolling Stones waren seks, drug en rock and roll, echte bad guys, rellen tijdens de concerten, rechtzaken, drugsschandelen. Ze waren rebels, macho en zeer seksueel.
Ze kleden zich apart en met hun lange haren waren het net straatschoffies, dan waren ze weer stoned, dan weer dronken of kwamen ze niet opdagen maar als ze er waren…. waren ze magisch!
Er stond op een gegeven moment in de krant: "Would you let your sister go with a Rolling Stone?", natuurlijk was het antwoord van die burgelijke broers of ouders NEE. Maar ze hebben uiteindelijk aardig wat groupies versleten. Het schijnt dat Mick Jagger met wel 5000 vrouwen het bed heeft gedeeld. Bill Wyman trouwde als 54-jarige met de bloedmooie en net volwassen geworden (19 jaar) Mandy Smith. Dit was al een schandaal maar vooral toen iedereen hoorde dat ze al met elkaar gingen toen ze 13 was. Bill stond op dat moment trouwens in de top 10 lijst van “livin sex legends” lijst en zat op de 1000 vrouwen. The Beatles waren voor keurige lieve mensen en The Rolling Stones voor wie liever agressief en brutaal wilde zijn.
Iedereen kent hun nummers zoals "Satisfaction"('65), "Paint it black"('66), "Under my Tumb"('66), "Let’s spend the night together"('67), "Angie"('73), "Miss you"('78), "Start me up"('81) en mijn persoonlijke favoriet: “Mothers Little Helper “(‘66) met een mooie tragische tekst over een moeder die het allemaal niet aan kan en naar de pillen grijpt…. Mothers Little Helper. In tegenstelling tot hun Britse tijdgenoten (zoals The Beatles, die meer popgericht waren), bleven The Rolling Stones trouw aan hun blues- en rhythm-and-blues-wortels. Ze brachten een rauw, rebels en vaak seksueel geladen geluid naar de mainstream. Ze hebben bijzonder veel prijzen gewonnen zoals de Grammy Lifetime Achievement Award en zijn ze opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame. Wat ook wel bijzonder is dat ze optraden voor een gigantisch publiek van ongeveer 1,5 miljoen mensen op het Copacabana-strand in Rio de Janeiro, een van de grootste gratis rockconcerten ooit. Er zijn zoveel boeken over hun geschreven dat je die beter kunt gaan lezen dan dat ik over "The Greatest Rock & Roll Band in the World" kan schrijven. Luisteren, lezen en voelen!
The Kinks zijn in '63 in Londen opgericht door de broers Ray Davies (zang) en Dave Davies (gitaar), ze kwamen met de eerste rock riff met het nummer “You really got me”(‘64), het nummer opent met een keiharde gitaar riff waarvan elke ouder de radio meteen uitzette! Een vette hit en die riff heeft de aanzet gegeven tot de harde rock. Ze scoorde hit na hit o.a. Come Dancing, I’m not like everybody else, Lola(‘70), Dedicated follower of Fashion(‘66), Waterloo Sunset(‘67) en Apeman. De broers, Ray en Dave stonden bekend om hun rivaliteit, Dave zei op een gegeven moment: “I think Ray has only been happy for three years of his life. And those were the three years before i was born.” Een andere grote smet op hun carrière is dat ze na hun tour in 1965 door Amerika verbannen werden uit Amerika vanwege hun “onprofessionele houding”. Ze waren 4 jaar niet meer welkom en mistte zo natuurlijk een gigantische afzetmarkt van de British Invasion. Ze wilden zich ook niet aanpassen: Ray zei; “Ik zing in mijn Londense accent en over mijn Engelse onderwerpen of personen”. Ray schreef poëzie, soms met humor soms melodramatisch en soms over alledaagse onderwerpen. Ray Davies zei over zijn eigen teksten: soms vind ik het moeilijk me te uiten en voel ik me blij en verdrietig tegelijk. In de werkelijkheid en in de fantasie, het heden en verleden tegelijkertijd. In mijn teksten kan ik dat kwijt.
Het geflopte album The Village Green Preservation Society uit ‘69 was hierdoor een dieptepunt. Hoewel de critici het album met open armen ontvangen, heeft de koper schoon genoeg van de nostalgische neigingen van Ray Davies. Maar het bevat prachtige nummers als “Do you remember Walter”, “Green Village”, en “Picture book”, dan ga je toch helemaal terug de tijd in. Waan je je even helemaal in zo een oud Engels dorpje met een plein, kerk en daarachter groene heuvels. Bands als Madness, XTC, The Jam, Blur zijn allemaal beïnvloed door dit album. The Who bestaat uit leadzanger Roger Daltrey, gitarist Pete Townshend, bassist John Entwistle en drummer Keith Moon. Het was een zeer experimentele harde rockband. Ze zijn niet de muziek in gegaan voor schreeuwende meisjes maar voor de muziek, ze wilde experimenteren en door hoorden geen commerciële koorliedjes bij. Enkele bekende nummers zijn Baba O Riley, Substitude, You better you bet en My Generation. Maar ook de rustige nummer als Behind Blue Eyes en Odorono zijn erg mooi. Gitarist Pete Towenson wilde harde versterkers om het publiek en de drummer te overstemmen. Hij ontwikkelde samen met Marshall betere versterkers met een distorded sound die de harde rock richting gaf. Als een echte rocker sloeg hij standaard zijn gitaar stuk op het podium waarbij het publiek compleet uit zijn dak ging. De optredens van The Who zijn een echt spektakel. Townshend zwaait wild met zijn armen op zijn gitaar, springt ermee in het rond en slaat ze aan stukken op een versterker. Hij speelde zo hard op zijn gitaar dat de gitaar om genade smeekte. Zo hard dat er zelfs bloed op de gitaar zat. Keith Moon trekt gekke gezichten terwijl hij drumt en slaat het drumstel zo nu en dan aan diggelen. Hij sloeg ook elke hotelkamer aan diggelen, nu zou het meteen in alle kranten komen te staan maar voor de drummer van de Who en uitvinder van “trashing a hotel room” was het verbouwen en slopen van een hotelkamer de gewoonste zaak van de wereld. Deze keer werd Keith Moon 21 jaar en was de hele dag al aan het drinken. In de avond hadden ze nog een optreden en sloopte na het einde van het concert zijn drumset en had explosieven meegenomen en blies zijn hele set uiteindelijk op. In het hotel de Holliday-inn hadden ze nog zijn verjaardag party. Ze begonnen in het hotel met eten te gooien en renden halfnaakt en dronken door het hotel. De rekening was peperduur want ze hadden de hele boel gesloopt en met wat Cherry-bommen een wc en badkamer opgeblazen. Uiteindelijk tripte hij en verloor een tand en was officieel volwassen met zijn 21-ste ha ha.
Wat drugs met je kan doen blijkt wel uit het volgende: Keith Moon vlucht met zijn chauffeur het café uit voor skinheads. De chauffeur stapte uit om ze te verjagen en uit schrik trapte Keith op het gaspedaal en reed zijn chauffeur dood. Helaas bleef hij feesten met extreme hoeveelheden drank en drugs. Uiteindelijk nam hij een overdosis en overleed op 34-jarige leeftijd, het was 1 van de beste rock drummers ooit. Dan hadden we nog zanger Roger Daltrey, ook een podium beest en slingert voortdurend zijn microfoon in het rond. Dit alles onder een hoog geluidsvolume wat hen later de reputatie van "Loudest rockband in the world" geeft.
Roger Daltrey was de enige die niet echt aan het extreme Lsd-gebruik meedeed, hij voelde zich verantwoordelijk voor de groep en had al te veel vrienden dood zien gaan aan de drugs. Ze maakte ook nog in 1969 een rockopera met het album “Tommy”, ze waren de progressieve rock en punk ver vooruit.
Jimi Hendrix Is een gitaarheld die nooit meer uit de geschiedenisboeken zal verdwijnen, hij is geboren in Seattle in Amerika. Zijn moeder was een alcoholist en zijn ouder waren gescheiden. Zijn vader had wat blues elpees en die vond hij geweldig en luisterde dan ook naar Muddy Waters, BB King en Howlin Wolf. Hij had zelf een ukelele met maar 1 snaar en speelde daar uren op, je kunt je voorstellen toen hij een 6-snarige gitaar in handen kreeg er een wereld voor hem openging. Zijn talent ging over alle rock gitaristen heen, hij was linkshandig en hij speelde zelfs gitaar achterstevoren, op zijn rug of met zijn tanden. Hij was zo goed en experimenteel dat vele gitaristen dachten om te stoppen. Voordat Jimi Hendrix bestond was de gitaar 2D, na Jimi Hendrix, 3D! Hij bespeelt niet het instrument hij IS het instrument. Het was een geboren natuurtalent die de snaren laten dansen. Enkele klassiekers zijn Hey Joe ('66) Purple Haze ('67) Foxy Lady ('67) Little Wing ('67) Crosstown Traffic ('68) Voodoo Child ('68). Little Wing heeft op het laatst trouwens een prachtige solo. In 1966 kwam Jimi Hendrix naar Engeland en in 1967 bracht de flamboyante gitaarheld zijn eerste album uit. Samen met zijn manager bedacht Jimi een nieuwe manier om volledige aandacht van het publiek en de pers te krijgen. Dit deed hij door na het nummer 'Fire' letterlijk met vuur te spelen. Met behulp van een hele hoop ontvlambare olie en lucifers zorgde hij voor een enorme vlam op het podium. Er zat ook wel een gedachte achter: "De keer dat ik mijn gitaar verbrandde was het een soort opoffering. Je offert de dingen op waar je gek van bent. Ik houd van mijn gitaar." Het terugkerende spektakel was populair onder het publiek. Tijdens zijn optreden op het Monterey International Pop Music Festival liet hij zien hoe zijn gitaar in vlammen opging. Dan hebben we nog de uitvoering van “A star spangled Banner”, Jimi Hendrix zijn uitvoering van het Amerikaanse volkslied tijdens Woodstock is legendarisch. Toch waren niet alle Amerikanen nou zo blij. Het gitaarspel was gewelddadig en het imiteren van bomaanslagen, als protest tegen de Vietnamoorlog, zou smaakloos zijn. Dit is de nationale tune en die moet je in zijn originele uitvoering spelen, anders is het disrespect. ‘I thought it was beautiful’, zei Hendrix op typisch timide wijze tijdens een interview. Hendrix heeft zelf als tiener in het leger gezeten (het was dat of de gevangenis, nadat hij zou hebben gereden in gestolen auto’s), waar hij niets anders deed dan gitaarspelen. Het leger besloot uiteindelijk dat Hendrix ongeschikt was en nooit zou kunnen voldoen aan de gestelde eisen. Zijn ervaringen in het leger, de onderdrukking van Afro-Amerikanen en zijn ontevredenheid over het handelen van Amerika tegen de rest van de wereld, zorgden ervoor dat Hendrix een haat-liefde verhouding had met het land. Hij brak ook niet echt door in Amerika en de bassist van de Britse band The Animals, Chas Chandler, zag Hendrix spelen in New York. Chandler was diep onder de indruk van zijn unieke talent en wilde zijn manager worden. Hij overtuigde Hendrix om naar Londen te komen, waar op dat moment een bloeiende en meer open sfeer was voor nieuwe, psychedelische en blues-georiënteerde rockmuziek. Hij werd overal als een gitaargod ontvangen en brak wereldwijd door en scoorde hit na hit. Als een echte rockster raakte hij verslaafd aan drugs, pillen, drank en vrouwen. Jimi was een echte rokkenjager en heeft aardig wat vaderschap beschuldigingen afgekocht. Hij zakte steeds dieper weg en hij tekende een horror platencontract waarbij hij maar 1% van de royalty's kreeg en totaal geen vrijheid qua image, optredens e.d. Waarom? Waarschijnlijk omdat hij het ingewikkelde contract niet begreep en hij muziek maken veel belangrijker vond. Jimi had vlak voor zijn dood veel stress, hij sliep al dagen slecht en had ruzie met zijn manager die zijn contract wilde verbreken en de bassist ging de band verlaten. Jimi overleed in '70 op 27-jarige leeftijd door verstikking door van braaksel, veroorzaakt door een overdosis slaappillen in combinatie met drank. Hendrix bracht een revolutie teweeg in de rockmuziek. Hij was een pionier in het gecontroleerd gebruik van effecten zoals feedback, distortion en het wahwahpedaal, waarmee hij nieuwe geluiden aan de elektrische gitaar ontlokte. Jammer dat deze legend maar 3 jaar heeft kunnen pieken.
Ik heb dit tweede deel naadloos in het eerdere verhaal verweven. De extra diepgang over zijn alter ego "Jimbo", de diepere betekenis achter The Lizard King, het mislukte concert met zijn 15 minuten durende gedicht en de mythe rondom zijn graf maken het verhaal nu écht compleet.
Tijdens het verwerken heb ik nog één feitelijke aanscherping gedaan:
The Doors werd in ‘65 opgericht in Los Angeles en was actief tot 1973. Ze staan bekend om hun unieke mix van psychedelische rock, explosieve, hypnotische blues rock en poëtische teksten. Zoals deze bekende quote: "There are things known and there are things unknown, and in between are the doors of perception".
De band bestond uit vier unieke muzikanten. Ray Manzarek (toetsen): Zijn karakteristieke orgelgeluiden waren essentieel voor de sound van de band. Hij speelde op een Vox Continental combo-orgel en nam de baspartijen voor zijn rekening met zijn linkerhand op de keyboards, aangezien een bassist ontbrak in de live bezetting. Robby Krieger (gitaar) stond bekend om zijn inventieve en veelzijdige gitaarspel, en John Densmore (drums) bracht een dynamische drumstijl met duidelijke invloeden uit de jazz.
Alles draaide echter om zanger Jim Morrison, de spilfiguur van de band. Waar Morrison van nature een intelligente, poëtische en soms verlegen man was die diep geïnteresseerd was in literatuur en filosofie, was "Jimbo" zijn destructieve tegenpool. Deze alter ego dronk veel te veel, provoceerde continu en zette zich fel af tegen de commercie. Jim was hoogintelligent (hij zou een IQ van 149 hebben), maar raakte hopeloos verslaafd. Hij hield enorm van het volgende gedicht van Charles Baudelaire: "Wees altijd dronken, daar gaat het om. Dan voel je de tijd niet die je naar de aarde drukt. Maar waaraan? Aan wijn, poëzie, muziek of deugdzaamheid, dat moet je zelf weten maar word dronken."
Zijn hele leven en genialiteit werden beïnvloed door zijn kindertijd. Op 4-jarige leeftijd zag Jim langs de autoweg in de woestijn een pas gebeurd ongeluk van een truck die indianen vervoerde. De wagen was van de weg geraakt en er lagen allemaal gewonden en stervende indianen. Volgens Jim kwam bij een van die indianen zijn sjamanistische geest los, die zich vervolgens in Jims eigen geest nestelde. Hoewel dat natuurlijk niet echt zo is, geloofde hij er zelf heilig in en het bleef hem zijn hele leven achtervolgen. Hij was bezeten van indianen, maar ook van reptielen. Dit leidde tot zijn wereldwijd bekende alter ego "The Lizard King". In het nummer "Not to Touch the Earth" schreeuwt hij de beroemde regel: "I am the Lizard King, I can do anything." Morrison koos niet zomaar voor de hagedis; hij zag het reptiel als een symbool voor het primitieve, onbewuste deel van de menselijke hersenen. Hij hield van de gedachte dat reptielen zich constant aanpassen en hun huid afwerpen om te transformeren — iets wat hij op het podium ook deed via zijn onvoorspelbare, theatrale acts waarbij hij soms letterlijk als een reptiel over het podium slingerde.
Vanaf 1966 waren ze de huisband van de club Whiskey a Go Go, waar ze na diverse provocaties en problemen werden ontslagen, waarna hun grote commerciële doorbraak begon. Jim werd het symbool van de ultieme vrijheid en de Amerikaanse tegencultuur. Hij was een echt seks-symbool met zijn strakke leren broeken en zwoele blik; vrouwen zagen hem als een lustobject en mannen als de ideale rockster. In 1969 waren The Doors populair bij een miljoenenpubliek, maar tot Jims grote afschuw met name bij tienermeisjes. Dit succes was vooral te danken aan de ingekorte single-versie van "Light my fire". Morrison weigerde nog langer een popidool voor maagdelijke 13-jarigen te zijn. Tijdens een berucht concert in Miami besloot hij het roer radicaal om te gooien en droeg hij "Celebration of the Lizard" voor, een 15 minuten durend muzikaal gedicht. Het tienerpubliek liep destijds verslagen en teleurgesteld de deur uit. De fans van het eerste uur vonden zijn extreme, uitdagende gedrag op het podium fantastisch, terwijl tegenstanders hem maar een clown vonden.
In de jaren 60 was de Ed Sullivan show mega-populair. Toen The Doors daar optraden, mochten ze in hun hit "Light my fire" de tekst “girl we couldn’t be much HIGHER” niet zingen, omdat dit naar drugs verwees. Eerder al mochten de Rolling Stones hun tekst “Let’s spend the NIGHT together” niet zingen en moesten dit braaf veranderen naar “Let’s spend some TIME together”, waarbij Mick Jagger tijdens het zingen wel cynisch met zijn ogen rolde. The Doors daarentegen hadden er schijt aan en Jim zong live gewoon de originele tekst. Een rel was geboren. Het management brieste na afloop: “You’ll never do the Ed Sullivan show again”, waarop Jim gevat reageerde: “Hey guy, we just did the Ed Sullivan show". Jim was extreem; hij haalde op het podium ook wel eens zijn penis uit zijn broek of verzocht het publiek om ter plekke seks met elkaar te hebben. Het was dan ook niet vreemd dat hij regelmatig door de politie van het podium werd gehaald wegens provocerend en ontuchtig gedrag.
Naarmate het succes groeide, gleed Morrison steeds verder weg. Hij voelde zich als frontman niet serieus genomen als dichter. Op 8 december 1970 — zijn 27e verjaardag — boekte hij in zijn eentje een studio in Los Angeles en nam urenlang zijn eigen poëzie puur gesproken (a cappella) op. In 1971 verliet hij de band en trok hij met zijn vriendin Pam naar Parijs om nieuwe inspiratie te vinden. De inspiratie bleef echter uit en hij raakte in een depressie. Op 3 juli 1971 werd hij dood gevonden in zijn badkuip. Het 27-jarige rockicoon was gestorven aan een hartaanval, waarschijnlijk veroorzaakt door overmatig drugsgebruik. A legend has died.
In 1978, toen Jim al zeven jaar dood was, hebben de overgebleven bandleden de a cappella poëzie-opnames uit 1970 gepakt en er muziek onder gezet. Dit werd het legendarische album An American Prayer. Dit album bevat prachtige, zware en diepzinnige teksten waar je kippenvel van krijgt, zoals "The Ghost Song" en "A Feast of Friends" — nummers die je het beste met een jointje op kunt zetten om in de trip te blijven. Een van de mooiste passages blijft:
"Do you know the warm progress under the stars? / Do you know we exist? / Have you forgotten the keys to the kingdom? / Have you been born yet & are you alive? / Let's reinvent the gods, all the myths of the ages."
De adoratie voor Jim Morrison neemt vandaag de dag nog steeds bizarre vormen aan. Bij zijn graf op Père-Lachaise in Parijs komen dagelijks mensen samen om te drinken, te zingen, te blowen, maar er wordt daar bij het graf zelfs seks gehad.
The Doors waren onlosmakelijk verbonden met een tijdperk waarin rock een levensstijl werd, a way of life. Dit werd versterkt door de opkomst van de grote rockfestivals, zoals het Monterey Pop Festival in 1967 en het legendarische Woodstock in 1969, waar iconen als The Who, Jimi Hendrix, Grateful Dead, Jefferson Airplane en Janis Joplin geschiedenis schreven. Waarom zijn The Doors na 60 jaar nog steeds zo populair? Omdat hun fans gevoelig, creatief, nadenkend, poëtisch, echt en onderscheidend zijn. Voor die mensen is de muziek van The Doors volstrekt tijdloos.
The Doors - Break on through, ('67), Light my fire, ('67), Not to Touch the Earth, ('68), People are Strange, ('67), Touch me, ('68), Wild Child, ('68), Celebration of the Lizard, ('70), Roadhouse blues, ('70), Riders on the storm, ('71), A Feast of Friends, ('78), An American Prayer, ('78), The Ghost song, ('78)
1961, Bluesrock
Artiesten: Cream, Jimi Hendrix, The Rolling Stones, The Yardbirds, Led Zeppelin, Jeff Beck, Rory Gallagher, Dr. Feelgood, Gary Moore, Blue Cheer, John Mayall’s Bluesbreakers, ZZ Top, Ten Years After, Ry Cooder, Eric Clapton, Stevie Ray Vaughan, Canned Heat, The Doors.
In de jaren 60-tig ontstaat een blanke variant van de Blues, het gaat het allemaal wat sneller en meer riff georiënteerde gitaarmuziek dan de traditionele blues. In de VS behoorden Lonnie Mack, de Paul Butterfield Blues Band en Canned Heat tot de grondleggers van de Bluesrock begin jaren 60-tig. Waarop de Britse bluesmuzikanten snel volgden.
Ze recreëerden meestal elektrische Chicago-blues nummers, zoals die van Willie Dixon, Muddy Waters en Jimmy Reed, in snellere tempo's en met een agressiever geluid dat gebruikelijk is bij rock. Een overeenkomst in blues en bluesrock is dat veel liedjes zich beperken tot drie akkoorden en er daarnaast veel wordt geïmproviseerd. In de jaren zeventig neigde de bluesrock vooral naar de hardrock en in de jaren tachtig en negentig keerde de trend weer terug naar meer blues elementen. In het Verenigd Koninkrijk werd de stijl zeer populair door groepen als de The Rolling Stones, The Yardbirds en The Animals, die verschillende blues nummers in de hitlijsten brachten.
Gitaarheld Jimi Hendrix was helemaal een sensatie wiens gitaarvirtuositeit en showmanschap tot de meest geëvenaarde van het decennium zouden behoren. Hardrock bluesbands zoals AC/DC en Led Zeppelin, Whitesnake gebruikten ook veel blues in hun nummers en werden ook mateloos populair. Bluesrockbands zoals Allman Brothers Band, Lynyrd Skynyrd en ZZ Top uit de zuidelijke staten, namen country-elementen op in hun stijl om onderscheidende zuidelijke rock te produceren. Dan is er nog Cuby & the Blizzards, onze Nederlandse trots met prachtige nummers als “Appleknockers Flophouse”, “Another day, another road” en de prachtige ballad “Window of my eyes”
Andere bands die ook veel bluesrock gebruikten zijn The Doors, Eric Clapton, Aerosmith, Robert Cray, Jeff Beck, Stevie Ray Vaughn, Free, Derek & the domino's, Dire Straits, Janis Joplin, Santana, Status Quo, Walter Trout. Na 2000 kreeg je nog The Black Keys, KALEO en The White Stripes als superbands.
Favos: Derek & The Domino’s - “Layla”, Status Quo – “Whatever you want”, Cream – “White Room”, Gary Moore – “Out in the fields”, Rory Gallagher – “Bad Penny”, Ten Years after – “I’d love to change the world”, Joe Bonamassa - “Sloe Gin” en Jimi Hendrix met “Red House”.
1961, Surfrock, (Zie hoofdstuk Surfrock).
1964, Softrock, (Zie hoofdstuk Softrock).
1964, Folkrock, (Zie hoofdstuk Folk).
1965 – Garagerock, (Zie hoofdstuk Garagerock)
1966 - Psychedelische rock, (Zie hoofdstuk Psychedelische Rock).
1968 - Progressieve rock, (Zie hoofdstuk Progressieve rock).
1969 – Krautrock, (Zie hoofdstuk Krautrock).
De jaren 60 waren een gouden tijdperk voor rockmuziek. Het was een decennium van ongekende creativiteit, innovatie en diversiteit, met talloze bands die de grenzen van het genre verlegden en nieuwe geluiden creëerden die tot op de dag van vandaag relevant blijven.
De opkomst van The Beatles en The Rolling Stones, de opkomst van alle subgenres zoals o.a. Hardrock, Folkrock, Psychedelische rock. Maar ook de betekenis en invloed van de muziek op de politiek, Vietnamoorlog, sexuele revolutie maakt de jaren 60-tig uniek.
Favos: The Beach boys - "Surfin’USA"('63), Kingsmen - "Louie Louie"('63), The Rolling Stones - "Tell me"('64), The Animals - "Don’t let me be misunderstood"('64), The Rolling Stones - "Time is on my Side"('64), The Rolling Stones - "The Last time"('65), The Byrds - "Turn! Turn! Turn!"('65), The Rolling Stones - "Satisfaction"('65), The Rolling Stones - "Mothers Little Helper"('66), The Rolling Stones - "Paint it black"('66), Troggs - "Wild thing"('66), The Velvet Underground - "I’m waiting for the man"('67), The Rolling Stones - "Let's spend the night togerther"('67), The Small faces - "Itchycoo Park"('67), The Small faces - "All or nothing"('67), Buffalo Spingfield - "For what is worth"('67), The Rolling Stones - "Jumping Jack Flash"('68), Cream - "Sunshine of your love"('68), Steppenwolf - "Born to be Wild"('68), The Rolling Stones - "Sympathy for the Devil"('68), Led Zeppelin - "Dazed and confused"('69), Creedence Cleerwater Revival - "Bad moon Rising"('69), Creedence Cleerwater Revival - "Fortunate sun"('69), Led Zeppelin - "Whole lotte love"('69), Frank Zappa - "Peaches En Regalia"('69), The Stooges - "I wanna be your dog"('69),